Het idee voor ‘Jera en het tijdperkenlabyrint’ is al heel oud. Ik bedacht het toen ik elf jaar was. Geschiedenis was mijn lievelingsvak en ik verslond boeken die zich in het verleden afspeelden. In musea werd ik meegezogen in oude tijden en ik stelde me voor hoe het zou zijn om in de prehistorie te leven of in de 19e eeuw.
Toen ik zeven was, werd ik me voor het eerst bewust van jaartallen. Dat fenomeen hield me jaren later nog steeds in zijn greep. Stel je nou eens voor dat we niet zouden weten welk jaar het was?
Ik bedacht het verhaal van een jongen die leeft in de tijd van bedstedes en kolenstoven, van griffels en leien, en waarin de jaartelling niet is bijgehouden. De jongen wil weten in welk jaar hij leeft en omdat niemand hem dat kan vertellen, onderneemt hij een gevaarlijke tocht naar de top van een berg om het aan de tovenaar te vragen die daar in een duister kasteel woont. De tovenaar stuurt hem het dal in, aan de andere kant van de berg. Daar ligt een doolhof aan landjes, in elk waarvan een andere tijd heerst. Hierin moet de jongen op zoek gaan naar zijn eigen jaartal.
Ik begon het verhaal uit te tekenen. Bij de tekening van het uitzicht op het dal hield ik op. Het lukte me niet te verbeelden wat ik in gedachten had. Ik pakte een schrift om het verhaal op te schrijven, maar legde het weg, omdat ik vond dat ik niet genoeg kennis van de geschiedenis had. Ik zou het later nog wel eens afmaken, dacht ik. Het schrift is zoekgeraakt, maar de tekeningen zijn bewaard gebleven. Toen ik jaren later besloot een boek te gaan schrijven, was dit het eerste idee wat weer in me opkwam. Het leek me nog steeds een interessant gegeven. ‘Jera en het tijdperkenlabyrint’ is het resultaat geworden.
